30-jun-2009

deep thought

he
ido
depositando
mis
ajos
en
todos
los
rincones
y
se
los
han
comido
los
ratones

conclusión:
si quiero conservar mis ajos
o les pongo queso
o me compro un gato

29-jun-2009

algo de heidi

lidos antes do revés, e logo do dereito, estes versos intercalados redimen os douscentos pasos que fago a diario da casa ao traballo,
e do traballo a casa

andas as rúas
coma se fora a praia
ouh muller pra lonxe

chegas do norde
pasas da saga á cántiga levando sola a gran imaxe

...

soños

vir a tempo

...

Uxío Novoneyra

(un detalle por parte do concello de pontevedra o de difundir a poesía polas rúas da cidade, nalgúns casos pendurados os carteis dalgunha palmeira, deixan a palmeira feita un poema, noutros en cambio, dan co lugar axeitado onde quedar para sempre, coma estes versos de "muller pra lonxe" estratexicamente colocados na marquesina da parada dos autobuses urbanos.
Miras de reollo e sorrís.)

18-jun-2009

sense



estoy valorando seriamente
en convertirme en la señorita rottenmeier

(si me hicieran caso,
empezando por mí misma,
se me daría muy bien.)

16-jun-2009

"Longa noite de pedra"- Celso Emilo Ferreiro. (en bilingüe por cortesía do propio autor)

Lúdico, combativo, tenro.

DEITADO FRENTE AO MAR...

"Lingoa proletaria do meu pobo
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña;
porque me sai de dentro, alá do fondo
de unha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.

Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bós que sofren longo
unha historia contada en outra lingoa.
Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os estúpidos,
non falo pra os valeiros,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de todos os que sofren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada frente ao mar, ise camiño..."

ECHADO FRENTE AL MAR

"Lengua proletaria de mi pueblo
la hablo porque sí, porque me gusta,
porque se me antoja, quiero y me da la gana;
porque me sale de dentro, allá del fondo
de una tristeza ácida que me inunda
al ver tantos necios descastados,
pequeños mequetrefes sin raíces
que al poner la corbata ya no saben
afirmarse en el amor de los antepasados,
hablar la lengua madre,
la lengua de los abuelos que están muertos,
y ser, con el rostro erguido,
marineros, labriegos del lenguaje,
remo y arado, prosa y reja siempre.

La hablo porque sí, porque me gusta
y quiero estar con los míos, con mi gente,
cerca de los hombres buenos que sufren largamente
una historia contada en otra lengua.
No hablo para los soberbios,
no hablo para los ruines y poderosos,
no hablo para los vanidosos,
no hablo para los estúpidos,
no hablo para los vacíos,
hablo para los que soportan reciamente
mentiras e injusticias sin cesar;
para los que sudan y lloran
un llanto cotidiano de mariposas,
de fuego y viento sobre los ojos desnudos.
No puedo apartar mis palabras
de todos los que sufren en este mundo.
Y tú vives en el mundo, tierra mía,
cuna de mi estirpe,
Galicia, dulce pena de las Españas,
tendida junto al mar, ese camino..."

12-jun-2009

intro mañanero

puedo pasar por una persona seria
cuando la seriedad me espanta
lo cual me ocasiona algún que otro malentendido
porque en cuanto queda claro que no tengo nada de seria
empiezo a ser seria de verdad