7 mar. 2007

a costa de circe


non sei que me leva a casar a pintura de Luis Seoane cos versos de Manuel Antonio

fomos ficando sos,
o mar, o barco e máis nós
.......
as nosas soedades veñen de tan lonxe coma as horas do reloxe...


andei por tantos camiños na rede e metínme en tantos sitios que xa non dou conta das contrasinais que inventei para entrar en cada un, por iso no me extraña que, ao buscar este poema, o google me mande de volta a un post anterior meu...

afórrovos a viaxe e no canto invítovos a esta outra que vai

da costa de circe á costa da morte, un regalo que me/vos fago

figuras e mar
mariñeiros
mulleres na praia
solpor
linguado
personaxe tardeiro
a curandeira

...e hai máis.