he
ido
depositando
mis
ajos
en
todos
los
rincones
y
se
los
han
comido
los
ratones
conclusión:
si quiero conservar mis ajos
o les pongo queso
o me compro un gato
30 jun 2009
29 jun 2009
algo de heidi
lidos antes do revés, e logo do dereito, estes versos intercalados redimen os douscentos pasos que fago a diario da casa ao traballo,
e do traballo a casa
andas as rúas
coma se fora a praia
ouh muller pra lonxe
chegas do norde
pasas da saga á cántiga levando sola a gran imaxe
...
soños
vir a tempo
...
Uxío Novoneyra
(un detalle por parte do concello de pontevedra o de difundir a poesía polas rúas da cidade, nalgúns casos pendurados os carteis dalgunha palmeira, deixan a palmeira feita un poema, noutros en cambio, dan co lugar axeitado onde quedar para sempre, coma estes versos de "muller pra lonxe" estratexicamente colocados na marquesina da parada dos autobuses urbanos.
Miras de reollo e sorrís.)
e do traballo a casa
andas as rúas
coma se fora a praia
ouh muller pra lonxe
chegas do norde
pasas da saga á cántiga levando sola a gran imaxe
...
soños
vir a tempo
...
Uxío Novoneyra
(un detalle por parte do concello de pontevedra o de difundir a poesía polas rúas da cidade, nalgúns casos pendurados os carteis dalgunha palmeira, deixan a palmeira feita un poema, noutros en cambio, dan co lugar axeitado onde quedar para sempre, coma estes versos de "muller pra lonxe" estratexicamente colocados na marquesina da parada dos autobuses urbanos.
Miras de reollo e sorrís.)
18 jun 2009
sense
estoy valorando seriamente
en convertirme en la señorita rottenmeier
(si me hicieran caso,
empezando por mí misma,
se me daría muy bien.)
16 jun 2009
"Longa noite de pedra"- Celso Emilo Ferreiro. (en bilingüe por cortesía do propio autor)
Lúdico, combativo, tenro.
DEITADO FRENTE AO MAR...
"Lingoa proletaria do meu pobo
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña;
porque me sai de dentro, alá do fondo
de unha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.
Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bós que sofren longo
unha historia contada en outra lingoa.
Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os estúpidos,
non falo pra os valeiros,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de todos os que sofren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada frente ao mar, ise camiño..."
ECHADO FRENTE AL MAR
"Lengua proletaria de mi pueblo
la hablo porque sí, porque me gusta,
porque se me antoja, quiero y me da la gana;
porque me sale de dentro, allá del fondo
de una tristeza ácida que me inunda
al ver tantos necios descastados,
pequeños mequetrefes sin raíces
que al poner la corbata ya no saben
afirmarse en el amor de los antepasados,
hablar la lengua madre,
la lengua de los abuelos que están muertos,
y ser, con el rostro erguido,
marineros, labriegos del lenguaje,
remo y arado, prosa y reja siempre.
La hablo porque sí, porque me gusta
y quiero estar con los míos, con mi gente,
cerca de los hombres buenos que sufren largamente
una historia contada en otra lengua.
No hablo para los soberbios,
no hablo para los ruines y poderosos,
no hablo para los vanidosos,
no hablo para los estúpidos,
no hablo para los vacíos,
hablo para los que soportan reciamente
mentiras e injusticias sin cesar;
para los que sudan y lloran
un llanto cotidiano de mariposas,
de fuego y viento sobre los ojos desnudos.
No puedo apartar mis palabras
de todos los que sufren en este mundo.
Y tú vives en el mundo, tierra mía,
cuna de mi estirpe,
Galicia, dulce pena de las Españas,
tendida junto al mar, ese camino..."
DEITADO FRENTE AO MAR...
"Lingoa proletaria do meu pobo
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña;
porque me sai de dentro, alá do fondo
de unha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.
Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bós que sofren longo
unha historia contada en outra lingoa.
Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os estúpidos,
non falo pra os valeiros,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de todos os que sofren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada frente ao mar, ise camiño..."
ECHADO FRENTE AL MAR
"Lengua proletaria de mi pueblo
la hablo porque sí, porque me gusta,
porque se me antoja, quiero y me da la gana;
porque me sale de dentro, allá del fondo
de una tristeza ácida que me inunda
al ver tantos necios descastados,
pequeños mequetrefes sin raíces
que al poner la corbata ya no saben
afirmarse en el amor de los antepasados,
hablar la lengua madre,
la lengua de los abuelos que están muertos,
y ser, con el rostro erguido,
marineros, labriegos del lenguaje,
remo y arado, prosa y reja siempre.
La hablo porque sí, porque me gusta
y quiero estar con los míos, con mi gente,
cerca de los hombres buenos que sufren largamente
una historia contada en otra lengua.
No hablo para los soberbios,
no hablo para los ruines y poderosos,
no hablo para los vanidosos,
no hablo para los estúpidos,
no hablo para los vacíos,
hablo para los que soportan reciamente
mentiras e injusticias sin cesar;
para los que sudan y lloran
un llanto cotidiano de mariposas,
de fuego y viento sobre los ojos desnudos.
No puedo apartar mis palabras
de todos los que sufren en este mundo.
Y tú vives en el mundo, tierra mía,
cuna de mi estirpe,
Galicia, dulce pena de las Españas,
tendida junto al mar, ese camino..."
12 jun 2009
intro mañanero
puedo pasar por una persona seria
cuando la seriedad me espanta
lo cual me ocasiona algún que otro malentendido
porque en cuanto queda claro que no tengo nada de seria
empiezo a ser seria de verdad
cuando la seriedad me espanta
lo cual me ocasiona algún que otro malentendido
porque en cuanto queda claro que no tengo nada de seria
empiezo a ser seria de verdad
1 jun 2009
de una cosa a otra
leo en un manual de lingüística:
"Hemos dicho alguna vez que el lenguaje se apoya en la retroproyección de sus unidades, por lo que es, en tal sentido, el correlato fenomenológico de la retroproyección cognoscitiva...
Avanzamos recordando y repitiendo lo ya asimilado, es decir, trayendo a un presente de la memoria un pasado que nos proyecta hacia nuevos conocimientos. Cada momento del recuerdo, digámoslo así, es una retención cuya potencia avanza un horizonte posible, una progresión de nuevas unidades, nuevas adquisiciones, nuevos conocimientos, nuevas palabras. Nos movemos en un ámbito de novedad continua aunque usemos palabras ya usadas, esquemas repetidos, oraciones comunes.
..."
sigo leyendo, me olvido de la retención y protención aplicadas al lenguaje y a las palabras para buscarles otra utilidad en mi cabeza, revuelta de imágenes y recuerdos. Y un poco más adelante encuentro , en alusión a Heidegger, otra definición de retroproyección:
"el presente de conciencia se alimenta de pasado, que lo proyecta a más presente indagando su espacio-tiempo aún futuro. Es la base del funcionamiento poético del conocimiento. Decimos poético porque genera ritmo y éste presupone unidades ya discretas o moléculas que contienen tiempo en el espacio que ocupan"
Como en este momento ya me interesa más indagar en el presente de conciencia, busco algo del filósofo en la red, y entre las primeras direcciones que ofrece google, después de la wikipedia, aparece una la que clico
heideggeriana.com
y entonces me olvido del lenguaje, de mi presente preocupado en armonizar su pasado con su futuro y del mismo Heidegger, porque me encuentro con una página, que había sido un hervidero de contenidos, clausurada por orden judicial, y a su propietario, el profesor de filosofía Horacio Potel, embarcado en un procedimiento criminal a raíz de una denuncia de la cámara argentina del libro.
Como bloggera que actúa y escribe casi sin pensar, protesto y me sumo al grupo que han abierto en el facebook, al fin le he encontrado utilidad, y os exhorto a que os cabreéis conmigo, porque éstas cosas son bofetadas en toda la cara. En la de todos.
"Hemos dicho alguna vez que el lenguaje se apoya en la retroproyección de sus unidades, por lo que es, en tal sentido, el correlato fenomenológico de la retroproyección cognoscitiva...
Avanzamos recordando y repitiendo lo ya asimilado, es decir, trayendo a un presente de la memoria un pasado que nos proyecta hacia nuevos conocimientos. Cada momento del recuerdo, digámoslo así, es una retención cuya potencia avanza un horizonte posible, una progresión de nuevas unidades, nuevas adquisiciones, nuevos conocimientos, nuevas palabras. Nos movemos en un ámbito de novedad continua aunque usemos palabras ya usadas, esquemas repetidos, oraciones comunes.
..."
sigo leyendo, me olvido de la retención y protención aplicadas al lenguaje y a las palabras para buscarles otra utilidad en mi cabeza, revuelta de imágenes y recuerdos. Y un poco más adelante encuentro , en alusión a Heidegger, otra definición de retroproyección:
"el presente de conciencia se alimenta de pasado, que lo proyecta a más presente indagando su espacio-tiempo aún futuro. Es la base del funcionamiento poético del conocimiento. Decimos poético porque genera ritmo y éste presupone unidades ya discretas o moléculas que contienen tiempo en el espacio que ocupan"
Como en este momento ya me interesa más indagar en el presente de conciencia, busco algo del filósofo en la red, y entre las primeras direcciones que ofrece google, después de la wikipedia, aparece una la que clico
heideggeriana.com
y entonces me olvido del lenguaje, de mi presente preocupado en armonizar su pasado con su futuro y del mismo Heidegger, porque me encuentro con una página, que había sido un hervidero de contenidos, clausurada por orden judicial, y a su propietario, el profesor de filosofía Horacio Potel, embarcado en un procedimiento criminal a raíz de una denuncia de la cámara argentina del libro.
Como bloggera que actúa y escribe casi sin pensar, protesto y me sumo al grupo que han abierto en el facebook, al fin le he encontrado utilidad, y os exhorto a que os cabreéis conmigo, porque éstas cosas son bofetadas en toda la cara. En la de todos.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)