de pequena, cando miña nai vía que non daba engordado, como medida preventiva, por se collera o aire dalguén, mandábame cunha veciña para que mo quitase. Quitar o aire. Unha frase misteriosa á que eu non lle atopaba sentido ningún. A veciña collíame a min coa súa filla e levábanos trala casa vella onde había unha figueira e facíanos virar ao seu redor, mentres ela dicía rezos e cousas que eu non entendía.
Anos despois téñolle preguntado cales eran as palabras que pronunciaba pois tiña curiosidade por sabelas para entender algo daquela cerimonia máxica, ela sempre se ría e nunca mo quixo dicir.
Este verán, medio afogadas polo fume, sentadas a súa filla e máis eu diante da súa casa, apareceu ela, despois de falar un pouco, antes de marchar volvínlle rogar polo mesmo. E voltou rir, calada. Polo menos, díxenlle, ainda que non mo diga a min, dígallo á filla, pero que non se perda todo con vostede.
Pareceu dubidar. A piques estivo de contar algo. O xusto para que eu dese media volta e marchase.
A muller xa non leva o pano negro á cabeza nin a trenza que lle asomaba por baixo.
No sitio da figueira medra unha camelia. Qué maxia poden ter as palabras que saian agora pola súa boca?. Qué lle queda a ela se as di?
Mi magia por unos higos!!!