29 sept 2005

lume diglósico



desde pequena, como boa galega, levo vendo arder o monte cada verán. No mes de agosto, antes de comezar as chuvias, o lume aparecía na curota do monte, contra a tardiña, en días de sol e de nordés. Son os das eguas, dicía a xente. Queiman o monte para que lle veña o toxo novo. Eu entendía. Os das eguas eran os da montaña (dous kilómetros máis adentro) que botaban as bestas a pacer ceibes e querían asegurarlles o pasto do ano seguinte. O perigo era que o lume chegase aos prados. Por iso, os do lugar acudían a atallalo antes de que ocorrese. Ás veces conseguíano, outras, non. E a madeira queimada acababa nos tractores camiño dos serradoiros.

De pequena, para min, os responsables do lume eran os das eguas.
E algún que outro que aplicaba a frase de "préndelle lume" cando queria limpar unha finca. Coma se o lume soubese onde tiña que morrer.

Despois comezou a arder máis a miúdo dentro da superficie arborada do monte, queimas que só beneficiaban aos madeireiros por máis que eles dixesen que non lles compensaban os pinos queimados.

E máis despois, ardía e ardía, non só en agosto, e xa ninguén acudía ao monte a atallalo. Apareceron os hidroavións, os helicópteros, os bombeiros, protección civil...e a xente agardaba, se acaso dando conta das casas.

Até houbo quen afirmou ver algún artefacto extraño caer dende un avión...

Xa non eran só os das eguas, nin os "préndelle lume", nin os madereiros. No meu micromundo había alguén máis que se ía beneficiar do monte queimado. Tan aló arriba, nas curotas dos montes, tralo pedregal, non podían ser intereses urbanísticos. Sería de tolos.

Logo quén??

Para sabelo, non tendes máis que percorrer a costa da morte e mirar os perfís dos montes (xa dixen que falo do meu micromundo)

Agora, xa calquera prende lume.

27 sept 2005

de nouveau, la vanité!!


¿dónde se ha ido aquella chica que me decía que con la hidratante me llegaba,
la misma que después me decía que con la preventiva?
Ahora elijo una que pone para los primeros signos de la edad.
Y tan sólo pregunto el precio.

(la foto es de manuelh, su galería es excelente, pero eso ya lo sabéis...)

Por sugerencia de un comentario de Bart, estos pensamientos tan prosaicos no se darían si nuestro rostro tuviese este otro aspecto.

21 sept 2005

tarde ventureira


El otro día estuve en casa de mi madre. Mirando desde la ventana hacia la huerta vi unas hojas grandes, parecidas a las de las calabazas pero con unas manchas blanquecinas. Le pregunté qué plantas eran aquéllas. Me dijo que no sabía, que habían nacido ventureiras, posiblemente de las semillas que se encontraban entre el estiércol.

Ventureiras, de ventura. Cuánto me gustó siempre esta palabra. Suena alegre, fructífera y cantarina. A menudo se lo llamaba a mis hijos cuando eran pequeños. No seas ventureiro, o eres un ventureiro. Sin significado especial, era como un apelativo cariñoso.
Ya me había olvidado y el otro día lo recordé.

Las plantas ventureiras suelen crecer sanas, resistentes.
Al menos eso es lo que pienso cada vez que miro unos carballos que crecieron donde les vino en gana y brotan una y otra vez después de cada incendio.
Y es que yo había recogido una bolsa de bellotas en la alameda, con mi mano las fui plantando una por una, en macetas pequeñas, con la intención de que prendiesen y trasplantarlas después. Eran muchas, se me acabaron las macetas y el resto de las bellotas las eché al aire, sin importar donde cayesen. Como las macetas quedaron fuera, al día siguiente me encontré con la sorpresa de un agujero por bellota. Algún bichejo hambriento que había estado vigilando mi trabajo lo había digerido bien.
Mientras tanto, de aquel gesto de lanzar un puñado al aire nacieron unos plantones tercos, ventureiros, que aún sobreviven años después.

Qué bueno si pudiésemos controlar el azar!!!

17 sept 2005

Para Andreu, con todo mi cariño.


Marmi, parecerá que esta galería de fotos le dé la razón a Andreu, pero dile que sería una soberbia desperdiciar las ocasiones en que los dioses y los vientos nos son propicios.

Hasta aquí la noticia

("De donde las cosas tienen origen, hacia allí tiene lugar también su perecer, según la necesidad; pues dan justicia y pago unas a otras de la injusticia según el orden del tiempo."
Anaximandro de Mileto)

explícito o conceptual (da igual)



por ahí atrás decía que era experta en un juego insólito, extraño, imperceptible, inclasificable o de salón (los adjetivos me la psudan un poco)esquivar a la suerte. Y es que no soy capaz de liberarme de ese sentimiento atávico (éste sí que me priva!)que me condiciona y me paraliza.

Que cuando todo va bien, algo tremendo, que no puedo controlar, ocurre.

(no se puede esperar mucho de un sábado por la mañana recogiendo la cocina. Bingo! la foto de chema madoz es una... alcantarilla!)

(l'agüela me corrige, dice que no es una alcantarilla, que es un imbornal. Yo...qué queréis, amplío la imagen y punto.)

13 sept 2005

intro

soy una callada impulsiva-compulsiva
escribir cien veces
tengo que morderme la lengua antes de hablar
o contar hasta diez...
o...
la lluvia en sevilla es una maravilla.

9 sept 2005

grazie, Flavio

Hace más de un año, ponía esta canción popular siciliana que apareció entre las hojas de un libro, en un recorte de papel viejo y amarillento.

Mi votu e mi rivotu suspirannu
passu li notti 'nteri senza sonnu
e li biddizzi tò iu cuntimplannu
li passu di la notti finu a ghiornu,
pi tia non pozzu ora chiù durmiri
paci non havi chiù st'afflittu cori,
lu sai quannu ca iu t'hi a lassari
quannu la vita mia finisci e mori
.

Aunque comprendía el sentido y el espíritu de la canción, me preguntaba cómo quedaría en castellano. Entre los comentarios, me salté el último sin leer, y hoy me lo he encontrado de casualidad:

Flavio said...
Esculpe, no hablo castellano.
Traslo da siciliano a italiano.

Mi giro e mi rigiro sospirando
passo le notti intere senza sonno
e le bellezze tue, io contemplando
le passo dalla notte fino al giorno,
per te non posso ora più dormire
pace non ha più questo afflitto cuore
lo sai quando io ti dovrò lasciare?
quando la vita mia finirà e morirò


Qué extraña sensación escuchar, un año después, la voz de alguien que entró en el blog, a lo mejor sin querer, y quiso ayudar, ser amable; y yo que lo he ignorado hasta hoy...

Oh...Flavio, questo papavero per te!!!

7 sept 2005

tarde antiséptica decadente

...porque nada de lo que sigue tiene que ver conmigo



Anima vagula blandula,
Hospes comesque corporis,
Quae nunc abibis in loca,
Pallidula, rigida, nudula,
Nec ut soles dabis iocos

Alma vagabunda y cariñosa, huésped y compañera del cuerpo, ¿dónde vivirás? En lugares lívidos, severos y desnudos y jamás volverás a animarme como antes.

ADRIANO, 76-138

(estupenda mezcla , con altavoces)
Ah, por que estou tão sozinho?
Ah, por que tudo é tão triste?
Ah, a beleza que existe
A beleza que não é só minha,
Que também passa sozinha.

Ah, se ela soubesse
Que quando ela passa,
O mundo inteirinho
Se enche de graça
E fica mais lindo
Por causa do amor.

VINICIUS DE MORAES

3 sept 2005

Katrina

Creo que he tardado en reaccionar porque, hasta ahora, me habían hecho creer que en América unos científicos locos se dedicaban a perseguir huracanes. En documentales y películas lo he visto así. De modo que, una vez que los vientos entrasen en suelo americano, pasarían a comportarse siguiendo unas pautas determinadas, obedeciendo a las predicciones establecidas con anterioridad.
Los hijos pobres de américa posiblemente confiasen en ello. O, de lo contrario, que papá estado pronto resolvería la situación. En un primer momento parecían esperar convencidos. Después, ya no.
Aún así, echo de menos la falta de iniciativa por parte de la población para organizarse de forma autónoma ante una desgracia. No podemos abandonarnos totalmente en manos del sistema, luego pasa esto, que responde tarde y de qué manera.



en sociedadpajaril cuentan más

1 sept 2005

Sobre quien se enamora en sueños

Un día, fui a ver a nuestro amigo Abu-l-Sari y lo hallé pensativo y muy acongojado. Le pregunté qué le pasaba y, si bien se resistió un tanto a decírmelo, al cabo rompió:
"Lo más raro que nunca has oído."
"Qué es", le atajé.
Y me contestó:
"Esta noche he soñado con una esclava, y , al despertarme, noté que mi corazón se había ido en pos suyo, y que me había enamorado perdidamente de ella. Por culpa de su amor me veo en el más penoso estado."
Durante muchos días, más de un mes, continuó acongojado y triste; tan enamorado que nada le divertía, hasta que al fin yo se lo reproché y le dije:
"No tiene perdón de Dios el que estés pensando en esa nonada y que tengas la imaginación pendiente de algo irreal, que no existe. ¿Sabes acaso quién es?".
"No, por Dios", me dijo.
"Flaquea tu juício-le atajé entonces-y cegado está tu entendimiento, si amas a quien nunca has visto, que ni ha sido creado ni anda por el mundo. Si te hubieras enamorado de una de las imágenes del baño, tendrías más disculpa a mis ojos". Y no le dejé en paz hasta que se le pasó con grandes fatigas.

Es éste, a mi parecer, un caso de sugestión anímica o de pesadilla, que entra dentro del campo de los deseos reprimidos y de las fantasias de pensamiento.


De El Collar de la Paloma, de Ibn Hazm de Córdoba,
que no es el mismo que Ibn Ibrahim, que escribió el Collar de los Sueños, de quien sólo se encuentra documentación reservada en la tierra extraña del sur.

Enamorarse en sueños. Quedamos un día en que también contaba, no?