29 abr 2005

Epílogo (pero no el último)

He visto pasar la arena del desierto delante de mis ojos y desvanecerse en el horizonte anaranjado del atardecer. He nadado con los delfines y he hablado con ellos del destino de las aguas del mar. He visto aves dibujar con su vuelo figuras que representan su propia alma. He bajado hasta las profundidades de la corteza terrestre para ver la quieta lentitud de los rios de lava. He hablado con animales, plantas y formas de vida nacidas de la tecnologia.
He muerto y he vuelto a nacer.

He desgarrado mi corazón y lo he hecho pedazos para despues esparcirlos en el viento del sur.
He amado y he sido amado.
He buscado lo que queria y lo he encontrado.
He olvidado y he recordado.

Y ahora vuelvo la mirada hacia otro lado para ir a descubrir las cosas que me esperan sentadas al borde del camino. Para ir a comprobar por mi mismo de qué material estan hechos los sueños que en este tiempo he forjado. Para caminar con pasitos cortos y minuciosos y asi poder comprobar qué es lo que cambia cada vez que respiro.

Me voy para borrar de mi recuerdo aquello que me hace daño y quedarme asi con lo mas bonito intacto. Me voy para apostar por un futuro que tendré que hacer llegar. Me voy porque el destino no existe. Porque es sólo la suma de los errores y aciertos que he hecho en el pasado. Porque sólo yo puedo decidir qué recordar y en qué tener esperanza. Me voy porque me tengo que ir, porque vengo a buscarte, porque no quiero volver a morir.

Y cuando pensare en el desierto, en el mar y en el cielo que dejé atrás miraré aquello que tengo delante y asi no me tendré que preocupar.


(otra vez thirthe, asaltadora de poesía en los blogs)

28 abr 2005

metida padentro



ya entiendo esa tendencia a guardar un cierto equilibrio inestable. Ni de pie, ni sentada, en la punta de un pie o en la del otro, los brazos también parecen sostenerme.
Sigo manteniendo el peso repartido por todo el cuerpo sin lograr un punto de gravedad fijo en el que sostenerme.
Lo cierto es que no tengo noticias de haberme caído de la silla.

25 abr 2005

Abril dos meus amores.



É preciso avisar toda a gente

dar notícia informar prevenir

que por cada flor estrangulada

há milhões de sementes a florir.

É precido avisar toda a gente

segredar a palavra e a senha

engrossando a verdade corrente

duma forma que nada detenha.

é preciso avisar toda a gente

que há fogo no meio da floresta

e que os mortos apontam em frente

o caminho da esperança que resta.

É preciso avisar toda a gente

transmitindo este código morse de dores

é preciso imperioso e urgente

mais flores, mais flores, mais flores.


(com música de Luis Cilia)

22 abr 2005

Callejeando

una buena manera de perder y encontrar libros




no por ello dejan de ser lo que parecen

20 abr 2005

fumata



Ya me veo ardiendo en el fuego eterno.

(mariamadredeus)

16 abr 2005

transparencia del día.


(bocavermelha's photos)

hace unos años, lei por casualidad una cita en uno de esos manuales de autoayuda que llegó no sé por que vía a mis manos. El libro, del que no obtuve ningún provecho, trataba de como rentabilizar el tiempo, aunque la cita no tenía mucho que ver. Decía más o menos así:

"todos nacemos con un ala, la otra nos la ponen los demás".

y me dije que era cierto, que no somos del todo completos, y que, muchas de nuestras carencias, son los demás los que nos ayudan a superarlas, incluso sin que nos demos cuenta. Y, cuando nos toca, nosotros correspondemos de la misma manera.

Pienso en la gente que conozco, en la que he conocido, y me fijo en que hay personas que nacen con dos esplendorosas alas y, sin embargo, actúan como si ambas estuviesen rotas. Son los demás los que tienen que sustentarlas con las suyas, quebradizas incluso. Y sólo así, con el apoyo de otros más débiles, consiguen mantenerse en el aire.

He admirado a alguna amiga que para mi rondaba la perfección y ella, en cambio, se mostraba constantemente insatisfecha, infeliz, dubitativa, insegura.

Sus alas eran inmensas, bellas, fuertes. Podría cobijar o elevar incluso a otros en su vuelo, pero no era así...

tal vez porque para desplegarlas, necesitaba el espacio que ocupaban los demás.

(es una ocurrencia tonta y así espero que se tome, hasta incluye moraleja...)

14 abr 2005

Unha cantiga para Mad no 14 de abril.



un día, xa non sei cantos anos hai, unha amiga con quen compartía casa chegou entusiasmada cunha cantiga de amigo que,segundo ela,era totalmente inédita e orixinal. Xa non lembro onde a atopara. O que sei é que ningunha de nós puxo en dúbida a súa autenticidade. E como fora composta para ser cantada non paramos até que alguén lle puxo música. Da música lémbrome, da letra xa non tanto, pois sei que salto polo menos unha ou dúas estrofas, pero dicía máis ou menos así:

(mad, escoitas? espero que che guste)

Amigo,vinte chamar
ao portal da túa leira
vin correndo pola beira
pola beiriña do mar.
Amigo, vinte chamar.
Amigo, vinte chamar.

Amiga, ben te vin vir,
vir correndo pola praia,
era do mar a túa saia
a túa saia,o meu sentir.
Amiga, ben te vin vir.
Amiga, ben te vin vir.

Quero xirar polo mundo,
e levarte a ti conmigo
e non voltar.
Ímonos axiña,amigo,
imos para correr o mundo
e non voltar.

Amiga, agarda ao verán,
a que estén gordas as rubias,
a que o vento afogue as chuvias,
a que non laie o meu can.
Amiga, agarda ao verán.
Amiga agarda ao verán.


(se alguén coñece a versión íntegra...que mo diga, seguro que nos coñecemos.)

13 abr 2005

Un político digno


Xosé Manuel Beiras.

Non entendo qué máis lle pedían ao home
Pois relevar e relegar nunca foron o mesmo.
E cando se trata do segundo, o mellor é ir para a casa.

(tíñao todo para ser o presidente dos galegos, pois ata era un arroutado tolo, perdón, un serio arroutado tolo. E deixámolo ir).

9 abr 2005

imposible no verlo


entonces, es eso lo que llamáis liturgia?



eso es, porque aunque parte de un sentido de servicio, de culto a los dioses, quien acuñó la palabra y la llenó de significado fue la iglesia de Roma, que dispone de una liturgia determinada para cada momento importante de nuestras vidas, desde que nacemos hasta que morimos. Una maestría de siglos le permite desempeñar tan bien su papel que a su influencia pocos logran sustraerse.



Es la representación del poder



que se puede ejercer sobre las conciencias.



Y al momento se levantó un aire fresco que levantó hábitos, túnicas y solideos.
Ojalá no pare de soplar!

5 abr 2005

Desde las Pléyades


(luzestelar.com)

Miro mis manos y no sirven para lucir ni anillos ni pulseras. Son grandes, con las uñas recortadas sin manicura especial, y, como no suelo usar guantes para los trabajos de casa, ni de jardinería, porque me gusta pisar la tierra y hundirlas en ella, aparentan descuidadas. Las vuelvo a mirar, desnudas, y me gustan así. Como la cara de Camila Parker Bowles antes de convertirse en novia oficial del príncipe de Gales. Además, arrastro una mania, cuando me siento para comer, quito inconscientemente el reloj y lo pongo al lado de la servilleta. Junto con las gafas (si es que no las he dejado olvidadas en otra parte). Y si alguna sortija aprisionase mi dedo, allí se dispondría a modo de cubierto también.

Sirva esto para decir que la comunidad del anillo puede contar con el que me corresponde como miembro.

Y, una vez descolgada de los anillos de Saturno, he decidido retrasar mi vuelta a casa para perderme por un tiempo en el universo profundo.

A contar estrellas desde cerca.

(Y qué evento sucede en Roma??)

4 abr 2005

Hoy



Saturno tiene anillos para todos.

2 abr 2005

Pura introversión.



El lagarto está llorando.
La lagarta está llorando.

El lagarto y la lagarta
con delantalitos blancos.

Han perdido sin querer
su anillo de desposados.

¡Ay, su anillito de plomo,
ay, su anillito plomado!

Un cielo grande y sin gente
monta en su globo a los pájaros.

El sol, capitán redondo,
lleva un chaleco de raso.

¡Miradlos qué viejos son!
¡Qué viejos son los lagartos!

¡Ay, cómo lloran y lloran,
¡ay! ¡ay! cómo están llorando!

(FGL)


pues será un poema para niños, pero la pena que sentía de pequeña al leerlo tan sólo la comprendo ahora.